Onu,da sen ağırla..!

**aktif.ufuk** · 08-21-2010, 02:58 AM

Günahkar bir adamdı. Ayık gezmezdi. Bütün bit köy halkı yaka silkiyordu adamdan. Ölse de bir kurtulsak diyorlardı.

Bir karısı vardı bu adamın bir de kendisi. Hiç çocukları olmamıştı. Köy halkı böyle bir adamın zürriyetinin olmadığına memnundu. Kadın ise adamının haline üzülse de ses çıkaramazdı.
Otuz yıldır evliydiler döverdi kızardı her gün biriyle kavga ederdi. Ama kocasıydı işte evinin erkeği idi.

Adam iyice yaşlanmıştı artık. Öksürük nöbetleri uykusunu bölüyor iki basamak merdiven çıksa nefes nefese kalıyor titreyen elleriyle sigarasını zor sarıyordu. İyice zayıflamış zaten kısacık olan boyuyla bir çocuk gibi kalmıştı. Kadıncağız ellerini açıp dualar ediyor ahir ömründe olsun şu adamın hali biraz düzelsin diye yalvarıyordu ALLAH’a…

Adam bir sabah evden çıktı fakat ertesi sabah oldu dönmedi.
Tan yeri ağarırken kadın aramaya çıktı kocasını.
Kim bilir yine nerede sızıp kalmıştı! Köyün üst tarafındaki çeşmenin başına gitti önce orada içerdi adam bulamadı.
Yakındaki tarlaları aradı köyün dört bir yanına baktı yoktu. Eve gelmiştir beki diyerek koşarak geri geldi hayır dönmemişti.
Güneş inmek üzereydi bir acele abdest aldı namaza durdu. Duası bitmek üzereydi ki kapının çalındığını duydu.

Kocasıydı gelen. Adamın yüzü sapsarı kesilmişti. Öksürüyor eliyle göğsünü işaret ediyordu. Kadın koluna girdi kocasının güç bela sedire kadar taşıdı.
Uzandı adam karısının yüzüne baktı ağlıyordu. Doğrulmak ister gibi yaptı hakkını helal et diyecekti lafının sonunu getiremedi başı yastığa düştü. Ölmüştü…

Kadıncağız kocasının başında epeyce bir ağlayıp feryat etti. Biraz kendine gelince gözlerini sildi yemenisini bağladı. Kalktı imamın evine gitti.

-Hocam… diyebildi hıçkırarak bizimki…

Söyleyemiyordu ama imam efendi durumu anlamıştı. Kadının yüzüne baktı köylü ne der diye düşündü bocaladı.

-O mendebur bir kez bile caminin kapısından içeri girmedi kaldırmam onun cenazesini deyip kapıyı kapattı.

Kahroldu kadın. Nereye gitsem ne yapsam diye düşündü. Kimseleri yoktu ki çaresiz eve döndü. Yıkadı kocasını sandıktan çıkardığı beyaz bir çarşafa sardı omzuna aldı mezarlığın yolunu tuttu.

Caminin köşesinden dönerken muhtar ve köylülerin kendisine doğru gelmekte olduğunu gördü. Bir kez daha düğümlendi boğazı cenazesi omzundan kayarken dizlerinin üstüne çöktü ellerini yüzüne kapatıp ağlamaya başladı.

Hışımla yaklaştı muhtar:

-Onu nereye götürüyorsun dedi. Mezarlığa gömeyim deme sakın! Sağlığında biz çektik bir de ölülerimiz çekmesin o herifin elinden…

Kadın gözlerini çarşafın üstüne dikmiş öylece duruyordu. Birden bağırmaya başladı delirmiş gibiydi sanki. Kalabalık yanından korkuyla uzaklaşırken cenazesini tekrar yüklendi köyün dışına doğru yürümeye başladı.

Kan ter içinde kalmıştı kadın artık adımı atacak hali yoktu. Kendi kendine;

-Şuracığa gömeyim adamımı dedi kimseler rahatsız olmaz burada…

tam o anda bir ayak sesi duydu irkildi bir çobandı gelen. Kadıncağız her şeyi olduğu gibi anlattı. Üzüldü çoban gözleri doldu.

-Dert etme dedi ben yardım ederim sana.

Bir çukur kazıp cenazeyi gömdüler. Çoban başucunda durdu mezarın ellerini açtı dua etti. Bir kaç çiçek buldu kadın toprağın üstüne serpti. Çobana dualar ederek döndü evine.
Yorulmuştu. Camın kenarına oturup uzaklara daldı. Uyuyup kaldı oracıkta.
Ertesi sabah imamın kapısını telaşla çaldı Muhtar. Bir yandan tekmeyi vuruyor bir yandan da “İmam Efendi İmam Efendi…” diye bağırıyordu. İmam korkuyla açtı kapıyı.

-Bir rüya gördüm dedi Muhtar hocam o berduş o serseri adam cennetteydi bana gülüyor hakkım sana bile helal olsun diyordu.

Rüyayı duyan imamın benzi attı kendiside hemen hemen aynı rüyayı görmüştü. “Gel hele içeri gel” demeye kalmadı ki köyün delisini gördüler. Koşarak geliyor bir yandan da bağırıyordu:

-Demedim mi ben demedim mi size rüyamda gördüm rüyamda…

Birkaç köylü daha benzer rüyalar gördüğünü söyleyince karar verdiler. Özür dileyecek kendilerini affettirmeye çalışacak bu arada işin aslını öğreneceklerdi. Bir şetler olmuştu ama neydi?

Eve vardıklarında kapıyı açan kadın şaşkındı. Kapıyı yüzlerine kapatacak oldu yapamadı. Gelenler olup biteni anlatıp özür diledi cenazeyi nereye defnettiğini neler olduğunu sordular. Kadıncağız her şeyi anlattı. Can kulağı ile dinlediler ve çobanı bulmaya karar verdiler.

Bir yandan yürüyor bir yandan aralarında konuşuyorlardı: bu çoban bir evliyaydı herhalde beklide Hızır’dı aslında ölen adam da o kadar kötü bir adam değildi.

Tarif edilen yere geldiklerinde çoban koyunlarını otlatıyordu. Gelenleri görünce ayağa kalktı hayırdır inşaALLAH dedi. Oturdular onlara süt ikram etti konuşmaya başladılar. Çoban söylenenlerden hiçbir şey anlamamıştı cenazeyi nasıl defnettiklerini anlattı.

-Ben bir garip kulum dedi; cenazeyi defnettik başucunda durup bir dua ettim sadece hepsi bu …

merakla nasıl bir dua ettiğini sordular çobanda söyledi:

-ALLAHım ben dağda koyunlarımı otlatırken kulların gelirler yanıma selam verirler. Senin selamınla gelen senin misafirindir der ağırlarım.
Süt ikram eder azığımı paylaşırım. Şimdi de ben sana bir misafir yolluyorum onu da sen ağırla..!!!
__________________________________________________ _________________________________